donderdag 20 juli 2017

Niks.

Effies 

h-e-l-e-m-a-a-l

niks! 

Is natuurlijk niet helemaal niks.


Deze collage lag al 
een tijdje te sudderen.

M'n toevlucht maar genomen
tot 
het principe van

"glue it down"

En eerlijk gezegd ben ik best tevreden. 

vrijdag 14 juli 2017

Een brief van de Koning.

Nou ja, van het secretariaat.

Maar omi was er niet minder trots op.


Haar feestelijke corsage lag al klaar.

De oude Mevrouw Rafel werd gisteren 

100.

Natuurlijk hielden we de festiviteiten
beperkt.
Maar het is precies zo verlopen 
als ze zich voorgesteld had.

Zo zei ze tenminste na afloop.

We hielden een koffieochtendje
in "De Pluktuin".
Haar favoriete locatie.

Nadat ze me een heel verhaal
had horen afsteken
over mogelijke locaties etc.
kwam er aan het eind een klein stemmetje:
"Niet zo chique, ik wil zo graag naar de Pluktuin".

Het was een beetje gekkenwerk 
afgelopen week.


De Post maakte overuren.


Evenals de bloemisten.

Bij thuiskomst gisterochtend
was de voordeur onzichtbaar
door de emmertjes bloemen.
Gelukkig kwam de buurvrouw al snel
met extra vazen.


Sommigen zijn werkelijk 
reusachtig.

Het was ook een beetje 
gekkenwerk omdat ik geen auto had.

Uiteindelijk moest ik een 
nieuw stuurhuis.
Dat klinkt kostbaar.
En dat is het ook.

Het is vooral zuur
 omdat het komt door een
fabrieksfout in een pomp.
Daar was een coulanceregeling voor.
Maar daar val ik buiten omdat 
ik niet zoveel kilometers maak
en de meeste auto's daar voor het laatst 
3 jaar geleden mee te kampen kregen! 

Overigens zijn die pompen 
nog in een uitzending van
"Radar"
geweest. 

Gekkenwerk ook omdat 
ik m'n geklede jurkje 
dat ik voor de gelegenheid
had bewaard 
veel te deftig vond.


Ergens moest nog een vrolijk
gebloemde lap liggen! 

Dus het succespatroon maar weer 
opgezocht en weer 
achter de machine gekropen. 

Ha, daar is Marja van De Pluktuin 
met de rekening! 
Ga ik die nog betalen.

En dan even niks! 

Fijn weekend. 








maandag 10 juli 2017

Toertje bij de Tour.

Bij de zomer hoort 's middags
als ik na m'n slaapje 
uit bed rol 
een kop koffie bij de Tour.

Niet voor de wielrenners.

Maar voor het land,
de leuke dorpjes, de gele graanvelden.

Het voelt af en toe een beetje
dubbel.
Eigenlijk zou ik niet moeten kijken.
Volgens mij is het 
onmogelijk
om zo'n prestatie te leveren
op alleen een bruine boterham! 

Maar goed, ik doe het toch.

En dan zit ik heerlijk 
wat te knoeien met draadjes.


Zo breide ik de mittens af.

Alleen de draadjes nog! 


En ik startte met een muts.

Ook weer met die leuke 
Shetlandse huisjes. 

Nee, ze passen niet bij elkaar.
Het materiaal is ook anders.

Wat dat betreft is het echt restjesdag.

De mittens zijn van Rowan Tweed,
de muts van shetland wol van Finlandia.

Wie weet als het goed afloopt met de muts
maak ik wel een setje. 



woensdag 5 juli 2017

Een dagje zonder.

Ha, zonder telefoon, denk je dan al snel. 


Nee! Zonder de familie Cazalet.


Het eerste deel verscheen hier in 
het Nederlands 
een dikke maand geleden.

Oh, een dagje zonder was zou ook
wel eens leuk zijn.
Even de droger uitzetten! 
Ben zo terug. 

Die Cazalet-familie
gaat echt onder je huid zitten.
Natuurlijk kon ik niet wachten op het
tweede deel dat pas in 
het najaar uitkomt.

Ik bestelde de overige 4 delen 
gewoon in Engeland.

En zit nu middenin de Tweede wereldoorlog.
Het tweede deel
"Marking Time" heb ik net uit.
(niet op de foto) 

Ik snap wel dat het zo'n succes was 
in Engeland.
Goed geschreven.
Sommige hoofdstukken worden vanuit
verschillende familieleden verteld.
Soms is er een hoofdstuk
waarin 1 persoon een hoofdrol speelt.

Zo worden gebeurtenissen 
uitgediept en verklaard. 

Op het ene moment 
zit je met de kokkin de en chauffeur
in de bioscoop.

Even verder vraagt een van de tieners 
zich af 
waarom haar ouders elkaar 
niet de waarheid vertellen over een onderwerp.

Je snapt dat dus er niet zoveel tijd overblijft voor de
draadjes en lapjes.
Bovendien is het mooi zomerweer.
Tijd om erop uit te trekken.


Ik tekende wat op het ateliertje.


Het vel me op dat ik wel heel veel 
beestjeskaarten
koop of krijg! 


En het jaar is ook al weer half om! 
M'n dagboek hangt nu al aan elkaar 
met washi tape! 


vrijdag 30 juni 2017

Daas.

Alweer bijna 3 weken 
geleden 
werd ik gebeten door een daas.
Overigens noemen wij dat hier een paardenvlieg. 

Ja,die beesten steken niet,
die bijten
en 
zuigen bloed.
Vandaar dat er een grote kans is 
op een infectie.


En ik deed niks bijzonders,
ik plukte een tuinbosje
voor de oude mevrouw.
En werd verschillende keren in mijn hand gebeten.

Dus werd het tijd voor wat
serieuze chocoladetherapie! 


Maar gezien het warme weer
ruilde ik die chocolade in 
voor 
warerijsjestroost.


Natuurlijk was ik
gebeten aan de kant van mijn oedeenarm! 

En m'n hand zwol op tot ongekende dikte! 
Dus tijd om te koelen.

En haken tja dat ging gewoon niet.


En dat terwijl de tijd begon te dringen.

Het babydekentje
moest nodig af! 

Gelukkig lukte het afgelopen week.


Nu ligt het te wachten
op de geboorte van een klein meisje.

De leuke kaart met ooievaar 
is van 
beeldenbries.nl

De website is nog niet klaar.
Dus kan ik je nog niet doorsturen.

Haken:
dat deed de 
overbuurvrouw-van-de-quilts
ook.


Van restjes smyrnawol 
haakte ze tijdens het warme weer 
grannies. 


Zelf zat ik een beetje 
te spelen met een draadje
en het boek van Ingrid van ing-things.


Het hoeft niks te worden.
Het is gewoon leuk om met patroontjes
en kleurtjes te spelen.

Maar misschien is het wel sneller
omdat met papier en stift te doen! 


Dat deed ik ook met deze ecolinestiften.

Die zijn nieuw.

En niet echt handig.
Werken met potjes ecoline-inkt 
geeft een veel beter resultaat.
Dit heeft het effect van een grote dikke viltstift.
Het resultaat is streperig.
Alleen op heel dik 
heel duur aquarelpapier is het resultaat 
redelijk.
Geen aanrader dus voor zover 
het mij betreft. 


Ik maakte het vogeltje
look-a-like.
Van alweer 2 jaar geleden.

Hij mocht even onder een stolpje.


En staat nu deftig te zijn in de woonkamer.

Als ik toch eens
tijd had...
dan maakte ik een paar broertjes en zusjes
voor het beestje! 


Als ik toch eens tijd had...

Ik wilde heel graag iedere dag iets maken.
Iets tekenen 
of zoals hierboven 
knippen en plakken.

Portretjes, huisjes, beestjes, bloempotjes
en tafels met iets erop
zijn mijn favoriete onderwerpen. 

Nu ging ik aan de slag met portretjes.


Tekenen met 1 lijn zonder de pen van papier 
te halen.

Je ziet: het worden niet allemaal 
meesterwerken.

Daar gaat het ook niet om.

Lekker bezig zijn.
Misschien wat leren.
Maar vooral plezier hebben. 
Daar gaat het om.

woensdag 21 juni 2017

Plof!

Buiten is het 30 graden.


Binnen breit Mevrouw Rafel 
aan haar mittens!


Eerlijk gezegd doet ze niet zoveel! 

Met zo'n uitzicht uit het keukenraam
is zelfs afwassen 
een slow klusje.


Meestal is het 's avonds heerlijk 
achter in de tuin!


Het gehaakte babydekentje
groeit en groeit.

Jammer dat het zo'n warm pakketje
wordt!


Zulke hete
sweet dreams of summer
had ik echt niet kunnen bedenken! 

vrijdag 16 juni 2017

Geen 20 meer!

Gisteravond stapte ik weer
eens stevig over m'n
grenzen.

Na een dagje boodschappen doen,
koken etc, 
manden was wegwerken
dacht ik dat ik 's avonds nog wel even
een stok kon verven.


Krant op de buitentafel,
vast zetten met hier en daar een steen of vogeltje
want het waaide stevig! 

Verf erbij.

En een oude berkentak.

Berkentak? 


M'n lathyrusstekken
zijn inmiddels zo gegroeid dat ze 
wel een steuntje kunnen gebruiken.

Ik keek even bij het tuincentrum 
naar kant- en klaar gaas.
Maar dat was of te grof
of te groot.

Toen dacht ik als ik nou eens 
een stok maak met draden...


dat deed ik ook wel voor m'n tomaten.

Maar een stok is een beetje saai.
Dus geef ik hem een laagje verf.

Blauw...
dan de afwas...
dan roze,
daarna alles even water geven in de tuin...


dan oranje...

Tja, inmiddels was het kwart over negen.

Ik moest van mezelf nog even het 
internet op.
Maar dat werd het toch echt niet meer.

En die touwtjes? 

Wie weet verbreek ik wel een belofte
ooit aan mezelf gedaan 
dat ik
NOOIT
meer zou macrameën.

Macrameën?

Ik kan het niet eens meer schrijven! 

In ieder geval 
vond het in de jaren 60 al vreselijk.
Samen met een vriendin
knoopte ik van akelig hard sisaltouw
een tas.
Het ding was zo niet kapot te krijgen.
En ik liep er nog jaren mee.

Oude hippie!