donderdag 19 januari 2017

Met een staartje.

Vorige keer vertelde ik over mijn 
idee om een goede wantenbreister te worden. 

Van Sinterklaas
-lees de oude Mevrouw Rafel-
kreeg ik een 


pakketje om 
Letse wanten te breien. 

Maar toen ik het patroon las
kon ik er geen hond met een staart uittrekken! 


Het patroontje is in een soort steenkolen Engels.

 Daarna is het letterlijk vertaald in 
het Nederlands.

Hoe moeilijk kan het zijn? 

Het herhaalde patroontje 
is niet het probleem.

Maar het patroontje van de rand wel.

Ik moet het helemaal opnieuw uitrekenen.


Daarom begon ik met een ander 
patroon.


Het stond in de Mollie Makes.

En was bedoeld als jasje voor een beker.


Ik gebruikte het om polswarmertjes te maken.
En breide het in het rond. 

Ik draag ze graag.
Die polswarmertjes.
Al was het alleen maar om het altijd 
smoezelige randje van mijn oedeemarmkous
(volgens mij bestaat dat woord niet eens...)
te verbergen! 

maandag 16 januari 2017

Wantjesweer.

Ooit, nog niet zo heel lang geleden,
wilde ik een goede wantenbreister worden.


Dus begon ik voortvarend met mijn
kussende-eekhoorn-wanten.

Ik kon nog niet met twee handen 
inbreien.

En het werd een martelgang. 

Dus stuurde ik ze maar 
eventjes met vakantie. 


Nu de winter weer een paar daagjes
(lijkt het) 
voor de deur staat 
ging ik op zoek naar m'n lekkere warme wanten.


Want een eenvoudiger patroon 
uit 
"Warme handen"
lukte wel.

Inmiddels heb ik al bijna 4 grote sjaals
gebreid en werd het toch weleens
tijd
om die zoenende-eekhoorn-wanten
weer op te zoeken!

En weet je wat?
Het viel heel erg mee om de draad
weer op te pakken.


woensdag 11 januari 2017

Inspiratie.

Het is al wat later op de avond. 


Ben eerst maar eens aan de 
chocoladetherapie gegaan.

Want het is 

"one of those days!"

Er lijkt geen einde te komen aan alle 
klusjes en karweitjes 
die gedaan moeten worden. 

Gelukkig draait de laatste 
was
in de droger.

De hondenwas.

Hondjes maken ook was.
En dat gaat natuurlijk apart van de rest.


Vanmorgen ging ik eventjes snel naar
het tuincentrum 
voor hondenvoer.

(oh, die honden zorgen wel voor veel werk!)

En het is helemaal geen tuincentrum.

Het is luilekkerland voor de vogels.

Ik geef toe:
je moet wel even zoeken op de foto 
maar er zit ergens een mus
nou ja, ik weet eerlijk gezegd niet of het een mus is...,
mijn vogelkennis is nogal gering,
heerlijk te dineren. 


Natuurlijk gaat er dan ook een
dikke bos tulpen 
mee naar huis. 

Heerlijk, alle kerstspullen opgeruimd.
Een fris begin.


Voor een fris begin
zorgde ook deze enveloppe.

Met lieve vogeltjes. 
Zo leuk.
Post van een medeblogster.
Die precies weet waar ik heel blij van wordt! 


Dus moest het vogelbeest 
natuurlijk ook op een lapje. 


Volgens mij is ie een beetje verlegen.

En weet je wat zo leuk was?
Hij kwam niet in z'n eentje aangevlogen.
Hij nam een stel vriendjes mee.

Die komen vast en zeker ook 
nog wel op een lapje.

Maar niet meer vandaag! 


Waar zijn die chocolade fudges?  

vrijdag 6 januari 2017

Worteltjes oranje.

Als ik deze dag een kleur moest 
geven was dat vast en zeker oranje! 

Toen ik een paar minuten geleden even naar 
het nieuws keek 
zag ik een worteltjes oranje weerkaart:

Code oranje.

Sneeuw, ijzel! 


Het drukte me weer even met de neus op de feiten:

Be careful what you wish for...

Ik wilde toch sneeuw?
Nou dan komt er sneeuw.


Winter voor een dag! 

Niet dat ik rouwig om ben.
Zomerkind als ik ben.

Er kwam nogal wat oranje voorbij vandaag.

Niet alleen de weerkaart
maar ook de aardappelboer
bracht een oranje zonnetje mee.

Hij verkoopt ook fruit.


Om de mandarijnen zat dit vloeipapier.

Een instant jeugdherinnering.
Als klein meisje spaarde ik 
"sinaasappelmerken".
(En suikerzakjes en lucifermerken en sigarenbandjes!)

Toen zag je vaker citrusfruit in vloei.
De plaatjes waren vaak heel mooi.

Maar onze grootgrutters doen daar niet meer aan!  

Dus heb ik nu een heerlijk voorraadje oranje
in de fruitschaal.


Aan het begin van de middag reed ik heel eventjes langs
de Quilthoeve.
Daar was het cursuspresentatie. 

Tijd voor cursussen heb ik momenteel niet 
maar even iedereen zien is gezellig.

En morgen is het ook nog.
Maar wie weet moet je op de de schaats!
De radio spreekt nu van een mogelijke code rood. 
Dus wees voorzichtig. 

Ik kwam thuis met een 
klosje oranje borduurgaren! 

Voor de "kerstboom"
van mijn oude dametje. 

Weer een ander dametje.


Deze kenden jullie al! 


Net als haar hondje.


En ook dit nieuwe mevrouwtje heeft 
een klein vriendje.

Van oude dames en kleine hondjes! 

Het lijkt wel een ouderwetse kinderboekentitel! 

Zo"n boekje wat je als kind kreeg 
op het Kerstfeest van de Zondagschool.

Zoiets als:
"Drie jongens en een oude schuit"

of

"Wolken met een zilveren rand"

Een tranentrekker die mijn vader ooit 
kreeg.
Over een arm jongetje dat niet kon lopen,
op twee stoelen voor het raam lag.
En dan niet het raam van het huis van zijn ouders.
Nee, bij z'n grootmoeder.
Zijn ouders waren al gestorven.

Oh, die kinderboeken.
Ik hoorde dat 
"Alleen op de wereld"
ook weer opnieuw wordt uitgegeven.
Nu met tekeningen van 
Charlotte Dermatons.

Die ken je misschien van het Sinterklaasboek 
of van Nederland. 

Ik zeg altijd dat ik dat boek over Remi
niet meer mag lezen van mijn moeder...
Wat een vreselijk boek! 

Net als de Bambi.
Ook al zo'n tranentrekker. 



Zo meteen maar even niet lezen
maar m'n oude mevrouwtje afmaken. 


Ik vond nog een hele leuke zelfkant.

Wie weet heeft het volgende dametje geen  
hond maar een konijn!  

  

maandag 2 januari 2017

Erfelijk.

Bij ons is het erfelijk:

Het second sock syndroom. 

Van mijn oud-tante Marie
erfde ik 
de eigenschap om de tweede sok
duidelijk kleiner te breien dan de eerste.


En omdat dit paar sokken niet voor mezelf is
maar voor een van onze oud quiltgroepleden
moest ik wel meten en meten
tot het helemaal goed is.

Van Tante Marie
( ik zocht te vergeefs een foto van haar.)
is  bekend dat ze rekte en trok totdat de sok 
min of meer
even groot leek.


Er bleef nog voldoende wol over om
weer een wolletje toe te voegen
aan mijn crisisdekentje. 


Dat dekentje
begon ik in 2012 midden in de crisis.

Volgens de politici is die crisis
inmiddels over.
Niet dat we er veel van merken.

In die tijd verdwenen bijvoorbeeld
de verzorgshuizen voor ouderen.

En wat er voor terugkwam?

Niks! 

Om maar even een voorbeeld te geven.



Het dekentje is opgebouwd uit domino squares.

Waarbij je blokjes breit.
Met een oneven aantal steken 
en in het midden 
een dubbele mindering.

Super simpel en heel leuk om 
alle restjes op te maken. 


Bij het dekentje moest onze Lizzy 
natuurlijk ook weer
op de foto.

Ze is morgen jarig, de kleine schooier!
Hier op de foto als puppy!

Maar morgen wordt ze alweer 7!


Ze droomt natuurlijk van een
nieuw poppenkind.

Oh,ze speelt nog zo graag.

Vergeet ik toch bijna
om een
Gelukkig Nieuwjaar!
te wensen.

Heel veel
plezier
met lapjes en draadjes! 

maandag 26 december 2016

Een boekje open 2.


Kerstmis is al bijna weer voorbij.

Op de een of andere manier had ik het 
goed georganiseerd.

Ahum!

Dat had ik niet van mezelf verwacht 
maar er bleef zelfs een hele
zaterdag over 
om eens lekker aan wat 
boekenkaften te gaan werken. 


Dat heb ik veel te lang niet meer gedaan.
Eerst een smeuïg bordje verf....

Eerlijk gezegd is het me ook wel 
een beetje te zwaar omdat het 
verven van het doek altijd 
uitloopt op te lang 
achterelkaar staan.

En dat is sinds mijn auto-immuunziekte 
niet zo verstandig.


Maar zo lagen er vanochtend toch 4 
versgeverfde kaften te wachten. 

(Nee, het lijken net rollen stof,
maar het zijn echt omslagen.)

Tijd om heerlijk
los te gaan met stempelen.


Laagjes maken met verf 
en stempelinkt.

Nu is het zwaarste werk ook wel gedaan 
en kan het machine- en handborduren
beginnen. 


Voor komend jaar toch maar een 
boek uit de voorraad gepakt.

Ik kan de kaft altijd nog omwisselen
want ze passen op ieder A5 boekformaat.


Kijk, dit is de achterkant.


En nog even dichterbij.


En hier zie je de rug.
In dit boek een andere kleur stof.


De kaft van dit jaar bestaat uit een stuk.
Vaak is dat niet zo stevig.
Maar hij is nog heel...

Wel leuk om te zien dat 
het een boek is uit dezelfde serie.
Dat valt me nu pas op. 


Verder ben ik trots op mijn polswarmertjes.

Af voor Kerstmis.
Ze zijn door het rood en wit een 
beetje een Kerstachtig.

Jammer alleen dat het helemaal niet koud was.


Moest even zoeken.

Deze foto met polswarmertjes
stond volgens mij
op het eerste blogje van dit jaar.
En ik sluit af met weer 
een stel polswarmertjes! 

De cirkel is bijna rond.


woensdag 21 december 2016

Een boekje open.

Het einde van het jaar 
betekent ook een 
vol jaarboek.

Tijd voor een nieuw leeg boek.

Maar eerst even terug kijken.


Tot een jaar of twaalf geleden vulde ik
multomappen met 
alle verhaaltjes, recepten, afspraken
en tja wat niet meer.


Tot ik op een dag een proefje maakte met gewone
witte katoen,
wat verf, vlieseline en stempels.

Het werd de eerste kaft voor een jaarboek.

In de multomappen ging ik gewoon door
totdat ze vol waren.
Met de boeken die het A5 
formaat hebben hield ik het


telkens bij een jaar. 


Na zo'n jaar zijn ze ook wel helemaal
versleten.

Vooral de ruggen hebben veel te lijden.

Meestal maak ik ze van 
geverfd polyestervlies 
op stof.

In het begin ook de ruggen.


Dit jaar had ik toevallig ook nog zo'n 
polyestervliesruggetje.


Maar kijk nog een weekje.
En dan valt ie niet eens uit elkaar! 


Tegenwoordig maak ik meestal een 
aparte rug van dubbele,
geborduurde stof.

Dat is veel steviger.

Het boek van dit jaar was er dus eentje
uit m'n voorraad.

En ook komend jaar 
moet ik er eentje uit m'n voorraad halen
want zo'n boek maken kost gewoon veel tijd.

Gelukkig heb er er nog een paar liggen.
Ik maakte ze ook voor de 
verkoop.
Maar nu niet meer!
Ik heb ze zelf veel te hard nodig.

Af en toe vraagt iemand weleens:
"Mag ik er eens inkijken?"

Dat mag wel,
maar niet alles. 


Naast dagboekverhalen komen er ook 
boodschappenlijstjes in.


Een oefening handletteren.


 Bad hair day! 


En soms is het leuk om 
een kladje gewoon even 
bijzonder te maken  
met een stukje papier en een snippertje stof.


Even snel een collage.


Of een zinnetje uit de krant
omzetten in een tekeningetje.


Dat lukt dan niet helemaal
en gaat het nog een keertje over.

Zo raakt zo'n boek echt wel vol.

En het nieuwe boek?
Dat komt in een volgend blogje.